pędnik - budowa

Żagiel - konstrukcja stworzona z wielu połączonych ze sobą elementów materiałowych o różnych właściwościach, której celem jest wykorzystanie wiatru do wytworzenia siły napędowej deski.
Listwa - element żagla służący do nadania mu odpowiedniego kształtu, napięcia i wybrzuszenia.
Lik wolny - tylna krawędź żagla.
Bom - element odpowiedzialny za poprzeczne napięcie żagla, oraz główne narzędzie manewrowe w rękach windsurfera.
Lik dolny - dolna krawędź żagla.
Maszt - kilkumetrowa zwężająca się ku górze rura, stworzona z materiałów o odpowiedniej elastyczności i twardości (włókna węglowe i szklane).
Kieszeń masztowa - przednia część żagla w kształcie rękawa do której wsuwa się maszt.
Fał startowy - linka służąca do podnoszenia pędnika z wody.
Przedłużka ze stopą - aluminiowa rurka montowana w dolnej części masztu, pozwalająca dostosować wysokość masztu do parametrów żagla zalecanych przez producenta. Stopa posiada mechanizm bloczkowy do naciągnięcia żagla po długości masztu oraz system wpięcia do przegubu łączącego cały pędnik z deską windsurfingową.

deska windsurfingowa - budowa

Dziób - przednia część deski (element pokładu).
Pokład - cała powierzchnia deski po której może poruszać się windsurfer.
Skrzynka masztowa - specjalna szyna przystosowana do mocowania palety z przegubem, elementu łaczącego deskę z pędnikiem.
Burta - boczna krawędź deski.
Skrzynka mieczowa - specjalna szyna w której znajduje się miecz, czyli ruchoma płetwa która zapobiega dryfowi deski bokiem, szczególnie przy kursie ostro na wiatr. Obecnie większość typów desek to deski bez-mieczowe.
Footstapy - inaczej strzemiona czyli uchwyty na stopy, używane przez bardziej doświadczonych windsurferów do kontrolowania kierunku deski stopami przy żegludze w tzw. ślizgu.
Rufa -tylna część deski (element pokładu).
Statecznik -mocowana w tylnej części dna deski płetwa zapobiegająca dryfowi bocznemu jak również zapewniająca dobrą sterowność sprzętu.

windsurfing - trochę historii

Windsurfing jest stosunkowo młodą dyscypliną. Jej korzenie powiązane są z dwójką przyjaciół z Południowej Kalifornii. Jim Drake, żeglarz i konstruktor lotniczy, oraz Hoyle Schweitzer, surfer i matematyk, połączyli swoją wiedzę, pasję i doświadcznie tworząc nowy hybrydowy sport. W roku 1968 do urzędu patentowego w USA zgłoszono pierwszą konstrukcję deski z żaglem. Schweitzer nazwał ją Windsurferem, natomiast dyscylinę sportu logicznie Windsurfing. Sercem wynalazku był specjalny przegub łaczący deskę z żaglem. Dzięki niemu można było stojąc na pokładzie pochylać żagiel w dowolnym kierunku, co umożliwiało sterowanie zestawem bez użycia steru.
Na początku 1970 roku, deski Windsurfer Schweitzer, były produkowane na skalę masową. Do ich produkcji wykorzytano wytrzymałe płyty z polietylenu.Niestety, w rodzimym stanie konstruktorów Kaliforni, idea windsurfingu przyjęta została bez większego entuzjazmu. Na szczęście pod koniec lat 70 gorączka windsurfingowa opanowała Europę. Przyczyną sukcesu europejskiego była podatność na sporty indywidualne bardziej niż na zespołowe.
Początek 1980 roku to okres ogromnego wzrostu do uprawiania windsurfingu. Liczne regaty oraz profesjonalne zawody Pucharu świata spowodowały, że windsurfing w 1984 roku, otrzymał status dyscypliny olimpijskiej.
Modernizacje sprzętu i rozwój technologii połowy lat 80-tych, przyczynił się do zdobycia przez windsurfera rekordu świata prędkości (speedsailing), który wyniósł powyżej 36 węzłów. Od tego czasu, pojawiło się zapotrzbowanie na sprzet bardziej wyspecjalizowany. Dziesiątki europejskich producentów, produkowało własne modele desek, a  ich produkcja stała się nieźle prosperującą gałęzią przemysłu.
Obecnie, windsurfing jest w pełni dojrzałym sportem. Zróżnicowanie sprzętu, pozwala w łatwy sposób dobrać zestaw do poziomu zaawansowania żeglującego, poczynając od dzieci, początkujących, aż po zaawansowanych fascynatów. To najlepszy sport na wodzie i choć w ostatnim okresie zepchnięty trochę na margines przez nową dyscyplinę - Kitesurfing, nadal posiada wielu zwolennikow, którch grono wciąż się rozrasta.
Historia Windsurfingu wg Wikipedii